బ్లాగులు మొదలుబెట్టి ఈ బ్లాగ్‌లోకంలో మనలేక పారిపొయిన వారిని గురించి తెలిసింది. ఈ బ్లాగులలో అప్పుడప్పుడు అక్కడక్కడా "నా వీపు నువ్వు గోకు, నీ వీపు నేను గోకుతాను (You scratch my back, I'll scratch your back") అన్న అర్ధం వచ్చిన వాఖ్యలు ఎవరో అంటున్నారు అన్నది తెలిసినప్పుడు నిజామా అని ఆశ్చర్యపోయిన సందర్భాలున్నవి. ఎంత సేపు "ఇగొ పాంపెరింగ్" (ego pampering) తప్ప ఏమాత్రం విమర్శలని తట్టుకోలేరన్న నెపం ఉంది ఈ బ్లాగు సమూహం మీద.

"ఎంతసేపు "తెలుగు" మీద ప్రేమ అని అంటారు కాని " నాస్టాల్జియ" (nostalgia) ఎక్కువ ఆ బ్లాగర్లకి. అది తప్పితే ఇంకేమి కనపడదు. కొంతకాలం, చూసి ఇక వాళ్ళ బాధ పడలేక నా బ్లాగింగ్ మానేసాను" అని ఒక ప్రముఖులు అన్నప్పుడు ఒకింత బాధ వేసింది.

మరొక బ్లాగరు అక్షరాల సో కాల్డ్ కు"విమర్శ" లను తట్టుకోలేక తన రచనలని మానుకున్నారట. అది ఎంత దూరం వెళ్ళిందంటే, బ్లాగ్ ప్రపంచానికి కి ఆవలా,వెలుపలున్న పత్రికా ప్రపంచంలో అవకాశం వచ్చినా రచనలు చెయ్యకుండా ఉండేంత వరకు. ఆ బ్లాగరి ఎంత భయపడిపోయారంటే తన స్వంత పేరు మీద ప్రచురణకి ఒప్పుకోలేదు.

బహుశ ఆ బ్లాగరి లాంటి సున్నిత మనస్కులు నూటికి కోటికి ఒక్కరుండవచ్చు. కాని ఈ తెలుగు బ్లాగ్ గుంపులోని ప్రతి ఒక్క బ్లాగరు, ఒకసారి ఆత్మావలోకనం చేసుకోవాలి. బ్లాగరు పెద్దలు, అలాంటి సందర్భంలో మనకెందుకులే అని ఊరుకోకుండా సద్విమర్శలని అంగీకరించడం ఎలా అన్నది చూపించాలి. దానివల్ల ఒనగూరే లాభాలను వివరించాలి. అభిప్రాయభేదాలు తప్పని సరి. కాని తెలుగు బ్లాగరు సమూహానికే చెడ్డపేరుతెచ్చే ఇటువంటి ప్రవర్తనలు గర్హనీయం.

ఆనందం గారి జంబలకిడి పంబ "బ్లాగులోకంలో నారదుడు" చదివిన తరువాత: