పోలేపల్లిలో కొన్ని పొలాలను ప్రస్థుత ప్రభుత్వం స్వాధినం చేసుకుని, ప్రత్యేక ఆర్ధిక మండలి (S E Z - Special Economic Zone)ని ఏర్పాటు చేసి ఆ స్థలాలని కొన్ని వ్యాపార సంస్థలకు ఇచ్చిందన్నది వార్త. ఆ భూసేకరణ మూలంగా కొంత మంది రైతులు ప్రాణాలు కోల్పొయ్యారన్నది ఈనాడు కధనం.

చనిపోయినవారిలో "వెంకన్న" ఒకడు. అతన్ని గురించి ఈనాడు ఒక ప్రత్యేక కధనం వెలువరించింది.

ఈనాడు ఉదహరించిన "వెంకన్న" చనిపోలేదు. అతను బ్రదికే ఉన్నాడని "సాక్షి" దిన పత్రిక దానిని ఖండిస్తు ఒక వార్తని ప్రచురించించింది.


ఈ వ్యవహారం బ్లాగ్లోకంలోకి విశాఖతీరాన ప్రవేశించింది.
క్లుప్తంగా ఈ టపా నేపధ్యమిది.

చెరుకూరి రామోజి రావు కి ఆంధ్రప్రదేశ్ ముఖ్యమంత్రి రాజశేఖర్ కి ఉన్న మనస్పర్ధలు చదువరులకి తెలుసు.

రామోజీ రావు వ్యాపార సంస్థలమీద ప్రస్తుత అధికార ప్రభుత్వం చేస్తున్న అధికారిక అనధికారిక నిజనిర్ధారణ దాడుల గురించి కూడ చదువరులకు తెలుసు.

నిష్పక్షపాత దినపత్రిక "సాక్షి" ని మొదలుబెట్టడానికి కారణం, "అసలు" విషయాలను "రంగు" పులమకుండా తెలుగు ప్రజలకు చేరవేయాలన్న సదుద్దేశమని రాజసేఖరుడి తనయుడు, జగతి పబ్లికేషన్స్ అధినేత, సాక్షి ప్రచురణకర్త, జగన్మోహన్ రెడ్డి తెలిపినది కూడా మీకు తెలుసు.

ప్రభుత్వం వల్ల జరిగిన అవకతవకలను "ఎండగడుతు" ప్రసార మాధ్యమాలు ప్రత్యేక కధనాలను ప్రచురించినప్పుడు, దానికి జవాబుని తత్సంభదిత ప్రభుత్వ అధికారులు ఇవ్వడం ఇప్పటిదాక ఉన్న సత్సంప్రదాయం.

"ఒక పత్రిక"లో వచ్చిన వార్తని "ఖండిస్తు" మరో నిష్పక్షపాత పత్రిక కధనాన్ని వెలువరింఛడం కొత్త సంప్రదాయాలకు తెర తీస్తున్నది.

వ్యాపార సంస్థలకు లభార్జన కూడ ముఖ్యమే.యాజమాన్యలకు లాభాలు ఒక్కటే కాదు కొన్ని నైతిక విలువలుకూడా ఉండాలి. నేటితో అది తెలుగు వార్తా పత్రికలలో కొరవడింది. యాజమాన్యాల ఒత్తిడికి లొనయ్యే "మరుగుజ్జు" సంపాదకులున్నంత కాలం ఇక ఇటువంటి "కష్మలం" తో కూడిన వార్తలను చూడక తప్పదేమో.

ఆంగ్ల ప్రసార మాధ్యమాల అధినేతలు రాబర్ట్ మాక్స్వెల్ (Robert Maxwell), రూపర్ట్ మర్డాక్ (Rupert Murdoch) నిజ జీవితాలను ప్రతిబింబిస్తూ , జెఫ్రి ఆర్చర్ (Jeffrey Archer) వ్రాసిన "ఫోర్త్ ఎస్టేట్" (Fourth Estate) నవలను తలపింపజేస్తున్నవి మన ఈ తెలుగు దిన పత్రికలు.

అలంకార్ సెంటర్లో తేనీరు సేవిద్దాం పద అంటు బయల్దేరదీసాడు ఒక మిత్రుడు. టీ కొట్టు పక్కనే ఒక బడ్డి. పత్రికలన్ని తోరణం లాగ కట్టి వేలాడ దీసిఉన్నవి.

సినిమా పత్రికలు చిత్రజ్యోతి, జ్యోతిచిత్ర, సితార, సినీ ఒం హెరాల్డ్, కాగడ, విజయచిత్ర, ఫిల్మ్ ఫేర్, స్టార్‌డస్ట్ వగైరాల. ప్రతివాడు వస్తున్నాడు. చూస్తున్నాడు. వాడితోబాటు ఒకళ్ళొ ఇద్దరో. ఒకే పత్రిక రెండు మూడు కాపీలు. చదువుతున్నారు. బడ్డి యజమానికి డబ్బు‌లిస్తున్నారు. వెళ్ళిపోతున్నారు. చదివిన పత్రిక అతనికే ఇస్తున్నారు. వారు తీసుకెళ్ళడం లేదు. అవేమి బూతు పత్రికలు కాదు. కొనుక్కున్నవి తీసుకెళ్ళవచ్చు కదా. ఎందుకని తీసుకెళ్ళడంలేదు? అ సందేహాన్ని గ్రహించిన మిత్రుడి వివరణ తో విస్తుబోవ్వాల్సివచ్చింది.

వచ్చినవారు పత్రికని కొనుక్కోవడం లేదు. చదివిన పేజికింత అని అద్దె కడుతున్నారు. ఒకే పేజిని ఇద్దరు ముగ్గురు చదువుకుంటే వారందరు ఆ అద్దేని పంచుకుంటున్నారు. తెలుగు పత్రికలకి అద్దే ఎక్కువ. వాటిల్లో సినిమా పత్రికలకు ఇంకా ఎక్కువ.

హైదరాబాదులో ఒక ప్రముఖ తెలుగు పుస్తకాల దుకాణంలో, తమ దగ్గిరున్న "తెలుగు" పుస్తకాలని "జెరాక్ష్" చేసి ఇవ్వడం చూసి ఈ బ్లాగరు నిర్ఘాంత పోవడమైనది.

అందుకనేనెమో తెలుగు పుస్తకాలు అమ్ముడవ్వడంలేదు. తెలుగు పత్రికలకు ఆడరణ లేదు.

కిరణ్ గారికి నెనర్లు!
చక్కటి విషయం మీద టపా వ్రాయమన్నారు.
పైగా ఈ రోజు ప్రపంచ పుస్తక దినోత్సవం.


పుస్తకాలు, ఎటుచూసిన పుస్తకాలు.
బొమ్మలతో పుస్తకాలు.
రంగు రంగు బొమ్మలతో పుస్తకాలు.
రంగు రంగు బొమ్మల అట్టలతో పుస్తకాలు.
దళసరి అట్టలతో పుస్తకాలు.
అట్టలు లేని పుస్తకాలు.
అరిచేతిలోపట్టే పుస్తకాలు.
బాసిపట్టువేసుక్కూర్చుని, రెండు చేతులు జాపిపట్టుకున్నా బరువాపలేని పుస్తకాలు.
పొట్టి పుస్తకాలు.
పొడుగాటి పుస్తకాలు.
సన్నటి పుస్తకాలు.
లావాటి పుస్తకాలు.
తెలుగులో పుస్తకాలు.
ఇంగ్లిష్‌లో పుస్తకాలు.
శతకాలు.
ఎక్కాల పుస్తకాలు.
బాలశిక్ష.
చిన్న బాలశిక్ష.
పెద్ద బాలశిక్ష.
వినాయక వ్రత కల్పం.

నాన్నగారు ఏదన్న బయటి ఊరికి వెళ్తున్నారంటే పండగే.
వచ్చేటప్పుడు బోలెడు పుస్తకాలు తెచ్చేవారు.
అమ్మ బజారుకి వెళ్ళి వచ్చిందంటే చేతిలో ఎదో ఒక పుస్తకం లేకుండా వచ్చేది కాదు.
చెయ్యి జాస్తే పుస్తకం.
తలతిప్పితే పుస్తకం.

కధల పుస్తకాలు.
నవల పుస్తకాలు.
మీలో "పారిపోయిన బఠాణి" ఎంత మంది చదివారో?
నార్ల వారి "కీలుబొమ్మ"?
బుజ్జాయి, "పాతబంగళ" బొమ్మల కధ పుస్తకం.
"బుడుగు" లాగే మన తెలుగు వారికి ఇంకొక "భడవ" ఉన్నాడు?
ఎవరో చెప్పుకోండి?
"తిమురు అతని దళం" వ్రాసిందెవరు?
"చుక్కు" సోదరుడేవరు?
పాటల పుస్తకాలు, గీతాలు, బొమ్మలువెయ్యడం ఎలా?
"స్పుట్నిక్" ఇంట్లోకి వచ్చి వాలేది.

అబ్బో,ఎన్ని పుస్తకాలో?
ఇన్ని పుస్తకాలున్న స్వంత గ్రంధాలయం ఒదులుకుని మళ్ళీ ఇంకొక గ్రంధాలయానికి వెళ్ళాల్సిన అవసరం ఏది?

తరువాతి కాలంలో ఎప్పుడొ మొదటిసారి ఒక గ్రంధాలయానికి వెళ్ళాన సంగతి మరో టపాలో!



"You made me my day,Mr. Kiran."
మీకు శతకోటి నెనర్లు!

***
ఈ వారం బ్లాగ్ విషయం - మీ దగ్గరలోని గ్రంథాలయాలు

మీరు మీ దగ్గరలోని గ్రంథాలయాల గురించి, వాటి లోని ప్రత్యేకమైన పుస్తకాల
గురించి, మీరు ఇంతకుముందు దర్శించిన గ్రంథాలయాల గురించి, పుస్తకాలు అమ్మే షాపుల
గురించి , పుస్తకాలు అద్దెకి ఇచ్చే షాపుల గురించి వ్రాయవచ్చు.
--
----
నెనర్లు,
కిరణ్ కుమార్ చావా
http://www.oremuna.com
http://flickr.com/photos/chavakiran
naa sOdi

బ్లాగులు మొదలుబెట్టి ఈ బ్లాగ్‌లోకంలో మనలేక పారిపొయిన వారిని గురించి తెలిసింది. ఈ బ్లాగులలో అప్పుడప్పుడు అక్కడక్కడా "నా వీపు నువ్వు గోకు, నీ వీపు నేను గోకుతాను (You scratch my back, I'll scratch your back") అన్న అర్ధం వచ్చిన వాఖ్యలు ఎవరో అంటున్నారు అన్నది తెలిసినప్పుడు నిజామా అని ఆశ్చర్యపోయిన సందర్భాలున్నవి. ఎంత సేపు "ఇగొ పాంపెరింగ్" (ego pampering) తప్ప ఏమాత్రం విమర్శలని తట్టుకోలేరన్న నెపం ఉంది ఈ బ్లాగు సమూహం మీద.

"ఎంతసేపు "తెలుగు" మీద ప్రేమ అని అంటారు కాని " నాస్టాల్జియ" (nostalgia) ఎక్కువ ఆ బ్లాగర్లకి. అది తప్పితే ఇంకేమి కనపడదు. కొంతకాలం, చూసి ఇక వాళ్ళ బాధ పడలేక నా బ్లాగింగ్ మానేసాను" అని ఒక ప్రముఖులు అన్నప్పుడు ఒకింత బాధ వేసింది.

మరొక బ్లాగరు అక్షరాల సో కాల్డ్ కు"విమర్శ" లను తట్టుకోలేక తన రచనలని మానుకున్నారట. అది ఎంత దూరం వెళ్ళిందంటే, బ్లాగ్ ప్రపంచానికి కి ఆవలా,వెలుపలున్న పత్రికా ప్రపంచంలో అవకాశం వచ్చినా రచనలు చెయ్యకుండా ఉండేంత వరకు. ఆ బ్లాగరి ఎంత భయపడిపోయారంటే తన స్వంత పేరు మీద ప్రచురణకి ఒప్పుకోలేదు.

బహుశ ఆ బ్లాగరి లాంటి సున్నిత మనస్కులు నూటికి కోటికి ఒక్కరుండవచ్చు. కాని ఈ తెలుగు బ్లాగ్ గుంపులోని ప్రతి ఒక్క బ్లాగరు, ఒకసారి ఆత్మావలోకనం చేసుకోవాలి. బ్లాగరు పెద్దలు, అలాంటి సందర్భంలో మనకెందుకులే అని ఊరుకోకుండా సద్విమర్శలని అంగీకరించడం ఎలా అన్నది చూపించాలి. దానివల్ల ఒనగూరే లాభాలను వివరించాలి. అభిప్రాయభేదాలు తప్పని సరి. కాని తెలుగు బ్లాగరు సమూహానికే చెడ్డపేరుతెచ్చే ఇటువంటి ప్రవర్తనలు గర్హనీయం.

ఆనందం గారి జంబలకిడి పంబ "బ్లాగులోకంలో నారదుడు" చదివిన తరువాత: